منابع
قرآن کریم.
ابندرید، محمد بن حسن. (۱۹۸۷). جمهرةاللغة. بیروت: دار العلم للملایین.
ابنفارس، احمد. (۱۴۰۴). معجم مقاییس اللغة. قم: مکتب الإعلام الإسلامی.
ابنمعروف، محمد بن عبدالخالق. (بیتا). فرهنگ کنز اللغات (ترجمه رضا علوی نصر). تهران: مکتبة المرتضویه.
ابنمنظور، محمد بن مکرم. (۱۴۱۴). لسان العرب. بیروت: دار صادر.
انصارمحمدی، سید جلیل. (۱۳۹۵). تبیین مقام رضا در قرآن کریم. حسنا، ۸(۲۹ و ۳۰)، ۱۶۶-۱۹۱.
ایجی، عضدالدین. (۱۳۲۵ق). شرح المواقف (به همراه تعلیقه میر سید شریف جرجانی). قم: الشریف الرضی.
بستانی، فؤاد افرام. (۱۳۷۵). فرهنگ ابجدی (ترجمه رضا مهیار). تهران: اسلامی.
حسنی، یونس. (۱۳۹۸). تحلیل معناشناختی «رضوان» در قرآن کریم. معرفت، (۲۶۵)، ۴۵-۵۵.
حسنزاده، مهدی؛ شاملی، نصرالله و حسینی شاهرودی، سید مرتضی. (۱۳۹۷). لایههای معنایی «شفاعت» در قرآن. تحقیقات علوم قرآن و حدیث دانشگاه الزهرا (س)، ۱۵(۲)، ۶۷-۹۷.
حویزی، عبدعلی بن جمعه. (۱۴۱۵). تفسیر نور الثقلین. قم: اسماعیلیان.
دهخدا، علیاکبر. (۱۳۹۰). لغتنامه. تهران: مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران.
رازی، محمد بن عمر. (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
رازی، محمد بن عمر. (۱۳۹۶). شرح أسماء الله الحسنی. مصر: مکتبة الکلیات الأزهریة.
راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (۱۴۱۲). مفردات ألفاظ القرآن. بیروت: دار الشامیة.
راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (۱۳۷۴). ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن (ترجمه غلامرضا خسروی حسینی). تهران: مرتضوی.
سرشار، مژگان. (۱۳۹۴). «رضا (در قرآن و حدیث)». در دانشنامه جهان اسلام (ج ۲۰). تهران: بنیاد دایرهالمعارف اسلامی.
شمخی، مینا و فایضی، طیبه. (۱۳۹۸). بازپژوهی شفاعت از دیدگاه قرآن. پژوهش و مطالعات اسلامی، ۱(۳)، ۹۷-۱۱۲.
شیروانی شیری، علی؛ حیدری، فاطمه و رمضانی، محدثه. (۱۳۹۸). معناشناسی مفهوم رضا در قرآن و روایات و استخراج دلالتهای تربیتی آن. رهیافت فرهنگ دینی، (۷)، ۷-۳۲.
شیبانی، اسحاق بن مرار. (۱۳۹۴). کتاب الجیم. قاهره: الهیئة العامة لشئون المطابع الأمیریة.
صدوق، محمد بن علی. (۱۴۱۴ق). الاعتقادات. قم: المؤتمر العالمی للشیخ المفید.
صدوق، محمد بن علی. (۱۴۱۳). عیون اخبار الرضا (ع). مشهد: المؤتمر العالمی للإمام الرضا (ع).
صدوق، محمد بن علی. (۱۴۱۷). الأمالی. قم: مؤسسه بعثت.
صدوق، محمد بن علی. (۱۴۳۰ق). التوحید (تحقیق سید هاشم حسینی طهرانی). قم: مؤسسه نشر اسلامی.
طریحی، فخرالدین بن محمد. (۱۳۷۵). مجمع البحرین. تهران: مرتضوی.
عسکری، سید مرتضی. (۱۳۷۸). عقاید اسلام در قرآن کریم (ترجمه محمدجواد کرمی). تهران: مجمع علمی اسلامی.
قاضی عبدالجبار بن احمد. (۱۴۲۲ق). شرح الأصول الخمسة (تحقیق قوامالدین مانکدیم). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
قرشی، علیاکبر. (۱۳۷۱). قاموس قرآن. تهران: دارالکتب الإسلامیة.
قرشی، علیاکبر. (۱۳۷۵). تفسیر احسن الحدیث. تهران: بنیاد بعثت.
طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۷۴). المیزان فی تفسیر القرآن (ترجمه سید محمدباقر موسوی همدانی). قم: دفتر انتشارات اسلامی.
طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۸۸). انسان از آغاز تا انجام. قم: بوستان کتاب.
طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۸۸). رسائل توحیدی. قم: بوستان کتاب.
طبرسی، فضل بن حسن. (۱۴۱۵). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
صاحب بن عباد، اسماعیل بن عباد. (بیتا). المحیط فی اللغة. بیروت: عالم الکتب.
ماتریدی، ابومنصور محمد. (۱۴۲۶). تأویلات أهل السنة (تفسیر الماتریدی). بیروت: دار الکتب العلمیة.
علمالهدی، سید مرتضی. (۱۴۰۵ق). رسائل الشریف المرتضی. قم: دار القرآن الکریم.
مصطفوی، حسن. (بیتا). التحقیق فی کلمات القرآن الکریم. بیروت: دار الکتب العلمیة.
مکدرموت، مارتین. (۱۳۷۲). اندیشههای کلامی شیخ مفید (ترجمه احمد آرام). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
نووی، ابوزکریا یحیی بن شرف. (۱۳۹۲ق). المنهاج شرح صحیح مسلم بن الحجاج. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
