ـ خاقانی، افضلالدین بدیل بن علی.(1385). دیوان اشعار، تصحیح ضیاءالدین سجادی، چ 7، تهران: زور.
ـ دهخدا، علی اکبر(1377). لغت نامه دهخدا، ج7، چ2 از دوره جدید، تهران: موسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران.
ـ روییـن، دکتر رازق.(1381) «افغانسـتان گهـواره زبان فارسی دری»، مجله خاک، شـماره دوم و سـوم ،سوفیه.
ـ شـهـرسـتانی، شـاه علی اکـبر(پوهاند).(1381). «ادبیات و زبان فارسی معاصر در افغانستان»، خط سوم، ش 1.
ـ فردوسی، ابوالقاسم.(1386). شاهنامه، به کوشش جلال خالقی مطلق، ج3، تهران: مرکز دائرهالمعارف بزرگ اسلامی.
ـ کاظمی، محمد کاظم.(1387).« پالایش زبان فارسی در افغانستان امروز»، خط سوم، ش 12 و 13.
ـ کاویانی، نجم الدین.(1393). « خراسان کهن و فرارود مهد پیدایش و پـرورش زبان دری است» ، http://www.persiangulfstudies.com/fa/pages/554
ــــــــــــــــــ .(1396) «یک زبان با سه نام(فارسی، دری و تاجیکی) »، (برگرفته از کتاب سرگذشت زبان فارسی در صد سال پسین در افغانستان و تاجیکستان و چند مقالهی دیگر، چ 2 )،
https://www.khorasanzameen.net/php/read.php?id=4063
ـ مولوی، جلالالدین محمد(1378). کلیات شمس یا دیوان کبیر، تصخیخ بدیع الزمان فروزانفر، چ4، تهران: امیرکبیر.
ـ ناتل خانلری، پرویز.(1387)، تاریخ زبان فارسی، ج 1، چ8، تهران: فرهنگ نشر نو.
ـ ناصر خسرو قبادیانی.(1384). دیوان اشعار، تصحیح مجتبی مینوی و مهدی محقق، چ 6، تهران: انتشارات و چاپ دانشگاه تهران.
ـ نظامی گنجهای(1386). خمسه نظامی گنجهای، تصحیح سعید حمیدیان، چ3، تهران: قطره.
ـ یسنا، محمد یعقوب.(1398). «جایگاه زبان پارسی در افغانستان»، کاوش نامه، ش 40،ص 181 ـ 209.
ـ Nancy-Hatch-Dupree ,https://www.britannica.com/place/Afghanistan
