منابع
آهنچی، امید. (۱۳۹۷). واکای معنای «عقل سلیم» از منظر علامه طباطبایی. معرفت، ۲۹(۱)، ۵۷-۶۹.
ابنفارس، احمد بن فارس. (۱۴۰۴). معجم مقاییساللغة. قم: مکتب الأعلام الاسلامی.
ابنمنظور، محمد بن مکرم. (۱۴۱۴). لسان العرب. بیروت: دار صادر.
ازهری، محمد بن احمد. (۱۴۲۱). تهذیب اللغة. بیروت: دار احیاءالتراث العربی.
ایزدهی، سید سجاد. (۱۳۹۲). ضوابط مصلحت در فقه شیعه. سیاست متعالیه، ۱(۱)، ۲۹-۵۸.
ایزدهی، سید سجاد. (۱۳۹۳). مصلحت در فقه سیاسی شیعه. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
بجنوردی، حسن. (۱۳۷۷). القواعد الفقهیة. قم: الهادی.
بدری، تحسین. (۱۴۲۸). معجم مفردات أصول الفقه المقارن. تهران: المشرق للثقافة و النشر.
بیگدلی، عطاءالله و فرجپور، علیاصغر. (۱۳۹۲). رهیافتی نو به ضوابط تشخیص مصلحت، از ضابطه تا فرایند. سیاستهای راهبردی و کلان، ۱(۲)، ۱۱۹-۱۶۰.
پارساپور، محمدباقر و نوربخش، سوسن. (۱۳۹۴). معیارهای ارزیابی مصلحت کودک در فقه امامیه، حقوق ایران و کنوانسیون حقوق کودک. حقوق اسلام و غرب، ۲(۳)، ۱-۲۷.
جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۸۱). صورت و سیرت انسان در قرآن. قم: اسراء.
جوهری، اسماعیل بن حماد. (۱۳۷۶). الصحاح. بیروت: دار العلم للملایین.
حسینی حائری، سید کاظم. (۱۳۹۹). أساس الحکومة الاسلامیة. بیروت: مطبعة النیل.
خمینی، روحالله. (۱۳۸۹). صحیفه امام: مجموعه آثار امام خمینی (س). تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره).
خمینی، روحالله. (۱۴۱۵). المکاسب المحرمة. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س).
خویی، سید ابوالقاسم. (۱۴۳۴). مصباح الفقاهة. قم: مؤسسه نشر الفقاهة.
راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (۱۴۱۲). مفردات ألفاظ القرآن. بیروت: دار القلم.
زارع قراملکی، علی و محمدی جورکویه، علی. (۱۴۰۲). جایگاه مصلحت در سه ساحت استنباط، تقنین و اجرا. حقوق اسلامی، (در صف انتشار).
زنگنه، احمد. (۱۳۹۵). بررسی اجمالی منزلت عقل از دیدگاه آیتالله میرباقری. وبگاه خبرگزاری مهر.
سبحانی، جعفر. (۱۳۸۴). نقش زمان و مکان در استنباط. فقه اهلبیت علیهمالسلام، (۴۳).
سیدرضی، محمد بن حسین. (۱۴۱۴). نهج البلاغه. قم: مؤسسه نهج البلاغه.
صدر، سید محمدباقر. (۱۴۱۸). دروس فی علم الأصول. قم: مؤسسه النشر الاسلامی.
صدوق، محمد بن علی. (۱۴۱۳). من لایحضره الفقیه. قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعۀ مدرسین حوزه علمیه قم.
طوسی، محمد بن حسن. (۱۴۰۷). تهذیب الأحکام. تهران: دارالکتب الاسلامیة.
عزیزی، حسین و فلاحزاده، علیمحمد. (۱۴۰۰). مصلحت اجتماعی در فقه امامیه؛ از مفهوم تا ضابطه. دانش حقوق عمومی، ۱۰(۳۲)، ۸۵-۱۰۴.
عسکری، حسن بن عبدالله. (۱۴۰۰). الفروق فی اللغة. بیروت: دارالافاق الجدیدة.
علیدوست، ابوالقاسم. (۱۳۹۶). فقه و مصلحت. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
فراهیدی، خلیل بن احمد. (۱۴۰۹). کتاب العین. قم: هجرت.
فیومی، احمد بن محمد. (۱۴۱۴). المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی. قم: مؤسسه دار الهجرة.
کاتوزیان، ناصر. (۱۳۷۴). مقدمه علم حقوق و مطالعه در نظام حقوقی ایران. تهران: شرکت سهامی انتشار.
کلینی، محمد بن یعقوب. (۱۴۰۷). الکافی. تهران: دارالکتب الاسلامیة.
لجنة فقه معاصر. (۱۴۴۱). الفائق فی الأصول. قم: مرکز مدیریت حوزههای علمیه.
مصباح یزدی، محمدتقی. (۱۳۹۶). نظریۀ حقوقی اسلام. قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
مصباح یزدی، محمدتقی. (۱۳۸۲). نظریۀ سیاسی اسلام. قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
مصطفوی، حسن. (۱۴۳۰). التحقیق فی کلمات القرآن الکریم. بیروت: دار الکتب العلمیة.
مظفر، محمدرضا. (۱۳۸۷). اصول الفقه. قم: بوستان کتاب.
مکارم شیرازی، ناصر. (۱۴۲۹). احکام پزشکی. قم: انتشارات مدرسه امام علی بن ابیطالب (ع).
مکارم شیرازی، ناصر. (۱۴۲۷). دایرةالمعارف فقه معارف. قم: انتشارات مدرسه امام علی بن ابیطالب (ع).
مؤمن قمی، محمد. (۱۴۲۵). الولایة الالهیة الاسلامیة أو الحکومة الاسلامیة. قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعۀ مدرسین حوزه علمیه قم.
میرزایی، محمد و رضایی، محسن. (۱۳۹۹). ضوابط حاکم بر کاربرد مصلحت دینی در سیاستگذاریهای جنایی. پژوهش حقوق کیفری، ۸(۳۱)، ۱۴۹-۱۷۵.
نائینی، محمدحسین. (۱۳۷۶). فوائد الأصول. قم: جامعۀ مدرسین حوزه علمیه قم.
نجفی، محمدحسن. (۱۴۰۴). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. بیروت: دار احیاءالتراث العربی.
واسطی، عبدالحمید. (۱۴۲۴). نگرش سیستمی به دین (بررسی هویت استراتژیک دین). مشهد: مؤسسه تحقیقاتی آموزشی اندیشه نور.
