عکس نشریه

مطالعات آموزش زبان فارسی

معرفی نشریه

صاحب امتیاز:

جامعة المصطفی العالمیة

مدیر مسئول:

دکتر بهاءالدین اسکندری

سردبیر:

دکتر محمود مهرآوران

مدیر اجرایی:

احسان مقدم

ویراستار علمی :

دکتر محمود مهرآوران

آدرس ایمیل:

farsimag@ilis.ir

راهنمای تدوین مقاله

راهنمای نویسندگان مقالات

با توجه به اهمیت آموزش زبان فارسی بویژه به غیرفارسی‌زبانان و علاقه‌‏مندان از ملیت‌های دیگر، جامعه المطفی العالمیه به عنوان بزرگترین و مؤثرترین نهاد علمی و فرهنگی در آموزش زبان فارسی، مجله‏‌ای تخصصی را با نام «مطالعات آموزش زبان فارسی» و با رویکرد پذیرش مقالات علمی- پژوهشی سامان داده است.

از استادان، پژوهشگران، مدرسان و معلمان ارجمند که در زمینه‌های گوناگون آموزش زبان می‌کوشند، تقاضامند است نوشته و مقالات علمی خود را برای این مجله ارسال فرمایند. به مقالات برگزیده، هدایایی تقدیم خواهد شد.

الف)محورهای مقالات پژوهشی

۱- آموزش زبان با توجه به زبان فارسی

 ۲- الگوها و شیوه های آموزش زبان فارسی

 ۳- چالش‌ها و مشکلات در آموزش زبان فارسی

 ۴- راهکارها و روش‌های مؤثر در آموزش زبان فارسی

 ۵- دستور زبان و نقش آن در آموزش زبان فارسی

 ۶- مقایسه آموزش زبان فارسی با آموزش دیگر زبان‌ها

 ۷- نقد و تحلیل کتاب‌ها و منابع موجود در آموزش زبان فارسی

 ۸- هرگونه نوشته علمی که به گونه‌‏ای به آموزش زبان فارسی مربوط باشد. 

ب) شرایط تدوین و ارسال مقالات

 

تذکرات

·  مقاله باید نتیجۀ تحقیقات نویسنده یا نویسندگان و دارای اصالت و نوآوری باشد.

·  مقاله باید از جهت نگارش ساختاری محکم و استوار داشته باشد و اصول فصاحت و بلاغت در آن رعایت شود.

·  مقاله نباید در نشریّۀ دیگری منتشر شده باشد و تا اتمام داوری نیز نباید به مجلّۀ دیگری فرستاده شود.

·  چاپ مقاله منوط به تأیید نهایی هیأت تحریریّه است.

·  پذیرش مقاله برای چاپ، پس از تأیید هیأت داوران به آگاهی نویسنده خواهد رسید.

·  مسئولیّت مطالب و محتوای مقاله بر عهدۀ نویسنده است.

·  ویراستار مجلّه در ویرایش ادبی و فنی مقاله بدون تغییر محتوای آن آزاد است.

·  حجم مقاله نباید بیش از بیست و پنج صفحه شود.

·  نام کامل نویسنده یا نویسندگان، مرتبۀ علمی، رشتۀ تحصیلی، نشانی محل کار، رایانامه و شمارۀ تلفن نویسنده/ نویسندگان در صفحۀ جداگانه‌ای ضمیمه شود.

اجزای مقاله

·         عنوان: نام کلّی مقاله که گویا و بیانگر محتوای مقاله باشد.

·         چکیده: شرح جامعی از مقاله با واژه­های محدود (200 واژه یا ده سطر) شامل تصویری کلّی از بیان مسئله، هدف، روش تحقیق و یافته‌‌ها.

·         کلید واژه‏ها: شامل حداکثر پنج واژۀ تخصّصی پراهمّیّت است.

·         مقدّمه: شامل هدف و ذکر پیشینۀ پژوهشی مقاله (به اجمال). مقاله باید دارای مقدمه روشن و دقیق باشد چنانکه خواننده را برای ورود به مبحث اصلی آماده سازد.

·                  پیکرۀ اصلی: شامل متن اصلی مقاله، مبانی نظری، بحث و تحلیل، تقسیم‌بندی‌های محتوایی. بیان پیشینۀ تحقیق از شرایط مقاله است. در متن اصلی مقاله باید موضوع به طور روشن تحلیل شود.

·         نتیجه‌‌: شامل نتایج منطقی و مفید مقاله. مقاله باید دارای نتیجه گیری دقیق باشد.

·         پی‏نوشت‌‌: در صورت وجود توضیحات ضروری پس از نتیجه می­آید.

·         منابع: فهرست­نویسی ارجاعات مقاله بر مبنای شیوه‌نامۀ مجلّه.

·         چکیدۀ انگلیسی: با قلم Times New Roman با اندازۀ 11 (تا 200 واژه).

·         چکیدۀ انگلیسی حداکثر پانزده سطر (150 تا 200کلمه) باشد.

 شیوۀ ارجاع به منابع

1- ارجاع داخل متن

·         نام خانوادگی مؤلّف یا نام معروف، تاریخ نشر اثر: صفحه یا صفحات. نیازی به نوشتن «ص» برای شمارۀ صفحات نیست. همچنین اعداد از راست به چپ نوشته شوند؛ مثل (122- 136)

·         متن ارجاعی (نقل قول مستقیم) باید داخل گیومه و نشانی آن به ترتیب گفته‌شده، داخل پرانتز قرار گیرد؛ مثل (زرّین‌کوب، 1368، ج 2: 426).

·         اگر در متن به چند اثر از یک نویسنده ارجاع داده شود، هر کدام از آن آثار بر مبنای تفاوت تاریخ نشر تفکیک می‌شود و در منابع پایانی، با نام اثر مشخّص خواهد شد.

·         در صورتی ‌که به دو اثر چاپ‌شده از یک مؤلّف در یک سال ارجاع داده شود، لازم است ابتدا در منابع پایانی، با نوشتن «الف» و «ب» در کنار سال چاپ، آن­ها را از هم متمایز کنید و سپس در منابع داخلی، بعد از نام خانوادگی مؤلّف، سال چاپ به همراه «الف» یا «ب» نوشته شود؛ برای مثال (نظامی، 1389 الف: 26)

·         ارجاع به منابع غیرفارسی در درون متن، به فارسی نوشته می­شود؛ هرچند اصل منبع مورد استفاده غیرفارسی باشد.

·         چنانچه در متن به نام مؤلفی اشاره  و مطلبی از وی نقل شود، در ارجاع آن در پایان نقل قول، تنها به سال و صفحۀ مورد نظر اشاره و از تکرار نام نویسنده خودداری می­شود، مثل (1351: 125) و در صورتی که صفحۀ خاصی مدنظر نباشد، تنها سال درون پرانتز قرارمی گیرد.

2-  ارجاع پایانی (منابع)

2- 1- ارجاع به کتاب

·         نام خانوادگی مؤلّف یا نام معروف، نام، تاریخ نشر اثر (درون پرانتز با یک فاصله بعد از نام نویسنده)، نام کتاب، نام و نام خانوادگی مصحّح یا مترجم، جلد، نوبت چاپ، محلّ نشر، نام ناشر (بدون ذکر واژۀ «انتشارات»).

·         در منابع پایانی نام کتاب یا رسالۀ دکتری، کج (ایرانیک) نوشته می‌شود؛ بنابراین، از سیاه کردن (بولد) یا قراردادن آن در گیومه پرهیز کنید.

2-2- ارجاع به مقاله

·         نام خانوادگی مؤلّف، نام، تاریخ نشر اثر (درون پرانتز با یک فاصله بعد از نام نویسنده)، عنوان اصلی مقاله (داخل گیومه)، نام و نام خانوادگی مصحّح یا مترجم، عنوان اصلی دانشنامه یا فصلنامه و مجلّه (ایرانیک و بدون ذکر واژۀ مجله و...)، دوره یا سال انتشار، شماره، صفحاتی که مقاله در آن آمده است (بدون استفاده از «ص»)

·         عنوان مقاله و  پایان­نامۀ کارشناسی ارشد تنها در گیومه قرارمی­گیرد و کج یا سیاه نمی­شود.

2-3- ارجاع به پایان‌‌نامه

·         نام خانوادگی مؤلّف، نام، سال دفاع (درون پرانتز با یک فاصله بعد از نام نویسنده)، عنوان رساله، مقطع دفاع‌شده، نام و نام خانوادگی استاد راهنما، نام دانشگاه و دانشکدۀ محلّ تحصیل دانشجو.

·         همان طور که گفته شد نام رسالۀ دکتری، کج (ایرانیک) نوشته می‌شود و عنوان پایان­نامۀ کارشناسی ارشد تنها در گیومه قرارمی­گیرد.

2-4- ارجاع به نسخۀ خطّی و اسناد

·         نام خانوادگی مؤلّف، نام، نام کتاب یا رسالۀ خطّی یا نسخۀ عکسی، شمارۀ نسخه، محلّ نگهداری.

·         در ارجاع به اسناد تاریخی، عنوان سند، شمارۀ طبقه‌بندی و دسترسی، نام آرشیو و برای میکروفیلم‌‌ها افزون بر مشخصّات کتاب، ذکر شمارۀ میکروفیلم و محلّ نگهداری، ضروری است.

2-5- ارجاع به وبگاه‌‌های اینترنتی

·         نام خانوادگی مؤلّف، نام، تاریخ درج مطلب در وبگاه (درون پرانتز با یک فاصله بعد از نام نویسنده)، عنوان مقاله یا اثر (داخل گیومه)، نشانی الکترونیکی وبگاه.

·         ارجاع به چنین مطالبی در حدّ ضرورت و زمانی است که منابع مکتوب از آن موضوع موجود نباشد.

 سایر نکات

·         رسم‌الخط مجله، براساس دستور خط مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است (آخرین ویرایش). رعایت نیم‌فاصله در تایپ مقالات الزامی است.

·         اسامی لاتین و نام‌هایی که تلفّظ آن­ها دشوار است، در متن مقاله به صورت آوانگاری در مقابل آن­ها و داخل پرانتز ذکر می‌‌شود.

·         هر توضیح اضافی دیگری غیر از ارجاع، در پی‌نوشت می‌‌آید.

·         در بخش منابع در صورتی‌ که نام مؤلّف معلوم نباشد، نام اثر جایگزین آن می‌‌شود.

·         در فهرست منابع ابتدا منابع فارسی و عربی می‌‌آید و سپس منابع انگلیسی، فرانسوی و... جداگانه ذکر می‌‌شود.

·         در فهرست منابع در صورتی که مشخصات منبعی بیش از یک سطر  شد، برای سطر دوم نیم سانتی­متر تورفتگی ایجاد شود.

·         از شماره­گذاری یا قرار دادن خط تیره در آغاز مدخل‌های فهرست منابع پرهیز شود.

ارجاع به منابع قدیم، به نام اشهر باشد؛ مثل ناصر خسرو و نه قبادیانی.